تام کروز ادعا می کند سالی یک میلیون دلار برای دخترش - سوری - هزینه می کند. بازیگر فیلم " والکری - و همسر بازیگرش - کتی هولمز - معتقدند فرزندشان بیش از اندازه بااستعداد است و آنها نباید بگذارند این استعداد خدادی به هرز رود.


بنابراین آنها برای دخترشان معلم زبان فرانسه و اسپانیایی و رقص استخدام کرده اند تا او بتواند از استعدادش حد اکثر استفاده را ببرد. او انواع رقص را تمرین می کند و معلم خصوصی ژیمناستیک و فوتبال آمریکایی دارد.
خانواده کروز رابطه خوبی با خانواده بکهام دارند و فرزندان این دو خانواده همبازی های خوبی برای یکدیگر به شمار می آیند.

تام کروز

persianv

  

تأثیر روزنامه‌نگاری بر داستان‌نویسی فارسی (1)

چند نویسنده و روزنامه‌نگار در گفت‌وگو با خبرگزاری فارس از تأثیر روزنامه‌نگاری بر داستان‌نویسی فارسی گفتند.

نویسنده خوب بودن با روزنامه‌نگار چیره‌دست بودن دو مقوله جداست

یک نویسنده و منتقد ادبی گفت: قطعا روزنامه‌نگاری بر داستان‌نویسی فارسی مؤثر بوده و هست اما هیچ‌گاه فراموش نکنیم که نویسنده خوب بودن با روزنامه‌نگار چیره‌دست بودن دو مقوله کاملا جداست و ممکن است گاهی اصلا با هم در یک نفر جمع نشود.

محمدحسن شهسواری -داستان‌نویس و منتقد ادبی- اظهار داشت: نسل پیشرو داستان‌نویسی معاصر فارسی مثل محمدعلی جمالزاده و صادق هدایت هیچ‌کدام روزنامه‌نگار نبودند، اما در نسل‌های بعد، نویسندگانی را مثل ابراهیم گلستان می‌توان یافت که در دوره‌هایی از زندگی‌شان به کار روزنامه‌نگاری پرداخته‌اند. اما روزنامه‌نگاری‌های این نویسندگان بیشتر کار در مجلات ادبی بوده است تا در یک روزنامه.وی افزود: کار در یک روزنامه با کار در یک نشریه ادبی خیلی متفاوت است و فکر می‌کنم مراد از روزنامه‌نگاری را در «تأثیر روزنامه‌نگاری بر داستان‌نویسی فارسی» باید کار در روزنامه دانست نه در نشریه‌ای که با فاصله زمانی بیش‌تری نسبت به روزنامه منتشر می‌شود. بهترین مثال برای این گونه روزنامه‌نگاری «گراهام گرین»، «مارکز» و «همینگوی» هستند. این نویسنده‌ها هیچ‌کدام حتی در صفحات ادبی هم کار نمی‌کردند، بلکه در صفحات اجتماعی و حوادث می‌نوشتند.شهسواری ادامه داد: کار در روزنامه مهمترین ویژگی که دارد این است که روزنامه‌نگار مجبور است هر روز یک مطلب بنویسد تا چاپ شود. در صورتی که کار در یک نشریه دارای این ویژگی نیست. اکثر نویسندگانی که در قبل از انقلاب به کار روزنامه‌نگاری مشغول بوده‌اند، در یک نشریه‌ ادبی کار می‌کردند و هر روز با مسئله نوشتن برای روزنامه درگیر نبوده‌اند. اما پس از انقلاب نویسندگانی که به کار روزنامه‌نگاری آن هم به طور حرفه‌ای می‌پردازند، ظهور کردند. تعداد این نویسندگان در دهه اخیر بیشتر شده است.وی اضافه کرد: البته ساده‌نویسی و نثر منقطع داستان معاصر فارسی را نمی‌توان به طور کمال و تمام متأثر از روزنامه‌نگاری دانست. بلکه این گونه نثر بیشتر از پیدایش کتاب «چرند و پرند» علی‌اکبر دهخدا پدید آمد.شهسواری با بیان اینکه تاثیر روزنامه‌نگاری در داستان‌نویسی فارسی را می‌توان به دو بخش فرم و مضمون تقسیم کرد، گفت: روزنامه‌نگاری هم به لحاظ فرم بر داستان تاثیر گذاشت که گاهی به صورت زبان و گاهی ساختاری خود را نشان می‌دهد و همچنین به مضمون ادبیات داستانی تاثیر گذاشت. پرداختن به مضامین اجتماعی، مهمترین نمود تاثیر روزنامه‌نگاری بر داستان است. مثلا فرم رمان «سیمای زنی در جمع» کاملا متاثر از شیوه نوشتاری روزنامه است. « هاینریش بل» در این کتاب مثل یک گزارش، داستان را روایت می‌کند.وی گفت: یک ویژگی که نویسندگانِ روزنامه‌نگار دارای آن هستند این است که ویژگی پرکاری روزنامه‌نگاری به حوزه نوشتن آنها هم سرایت کرده و عموما پرکار هستند و دیگر منتظر الهام و شرایط خاص نوشتن نیستند. این ویژگی خیلی امتیاز مهمی است که باعث می‌شود به نویسندگان جوان کار روزنامه‌نگاری را حداقل برای مدت محدودی در جوانی به آنها توصیه کرد.

شهسواری در پایان گفت: البته اگر روزنامه‌نگاری یک نویسنده خیلی ادامه پیدا کند ممکن است آسیب جدی به نوشتن او وارد کند. این آسیب‌ها هم در حوزه فرم وجود دارند و هم در حوزه محتوا. از نظر فرم ممکن است نویسنده را درباره زبان آسان‌گیر کند و از نظر محتوا ممکن است عمیق نبودن محتوا که کاملا برآمده از روزنامه‌نگاری است، به متن ادبی و داستانی لطمه وارد کند.

نثر روزنامه‌نگاری امروز کمکی به ادبیات فارسی نمی‌کند

محمد بهارلو گفت: من معتقدم نثری که اکنون مورد استفاده اهل روزنامه است، هیچ کمکی به ادبیات نمی‌کند، زیرا روزنامه‌نگاری امروز اسیر نثر معیار فارسی است.

محمدبهارلو -نویسنده و منتقد ادبی- گفت: انقلاب مشروطیت نقطه عطفی در تاریخ ادبیات معاصر ایران و به ویژه تکوین نثر جدید پارسی است. پیدایش و گسترش مطبوعات به‌ویژه در ده سال آخر سلطنت قاجاریان، شخصیت‌های جدید ادبی را پرورش داد. از آن میان به ویژه باید از میرزا ملکم‌خان، حاج زین‌العابدین مراغه‌ای، علی‌اکبر دهخدا و محمدعلی جمالزاده نام برد.وی افزود: این شخصیت‌ها نماینده و معیارهای ادبی تازه‌ای بودند که انتخاب آگاهانه زبان عامیانه مردم و پیوند آن با فارسی کلاسیک مشخصه زبان آنها بود. این زبان از یک طرف طغیانی بود علیه نثر متکلف و مصنوع منشیان و مستوفیان و از طرف دیگر گرایش «دموکراتیک»‌ی بود به سوی زبان کوچه و مردم بازار در واقع این طغیان فقط در نثر نبود بلکه بیشتر تحولی بود در موضوع و معنی.بهارلو ادامه داد: در روزگار پیش از تجدد مشروطیت نثر فارسی غالباً ویژه نگاشتن مطالب تاریخی و فلسفی و دینی و مباحثی درباره شعر و ادب و امر نوشتن بود، و دامنه‌ای گسترده نداشت، به ویژه از این جهت که از واقعیت‌های روزمره بیگانه بود. پیدایش و تکوین روزنامه‌نگاری با انتشار روزنامه قانون و سور اسرافیل و ترجمه نمایشنامه‌ها و رمان‌های فرنگی انعطاف و تحرک زبان را افزایش داد و به تدریج به شکل‌گیری نوع جدیدی از ادبیات منجر شد.

وی اضافه کرد: نثر طنز‌آمیز و هجایی ملکم‌خان و دهخدا و ترجمه آثاری نظیر سه تفنگ‌دار هر کدام خیزشی بودند به سوی ساحت داستان. آنچه که در ابتدا رخ داد ناشی از یک ضرورت تاریخی بود. چون نثر فارسی در یک ساحت غیر تجربی بود و هیچ وقت تجربه زندگی را بیان نمی‌کرد و زلال و روشن و سیال نبود. چون واقعیت زندگی موجب شد اهل قلم طرف خطابشان عوض شود و مردم مورد خطاب قرار بگیرند.

بهارلو گفت: اما آنچه امروز اتفاق می‌افتد ضرورتاً ادامه آن نیست. خصلت اصلی روزنامه‌نگاری معاصر ما نثر معیار است و نثر معیار نثر بی‌رنگ و بی‌طعمی است که لحنی ندارد و در نثری که با آن فقط خبر منتقل می‌شود، جنبه‌های عاطفی کلام نادیده گرفته می‌شود. بنابراین نثر خبر با نثر قصه خیلی فرق می‌کند.

وی در پایان گفت: نثر داستان نثری تصویری است که معنا می‌تواند در آن چند وجهی باشد و ایهام و ابهام در آن وجود داشته باشد. اما نثر روزنامه‌نگاری بنابه ضرورت‌های روزنامه‌نگاری علی‌الاصول ایهام و ابهام نمی‌تواند وجود داشته باشد.

بعضی نویسنده‌ها در مرحله روزنامه‌نگاری می‌مانند

امین فقیری،نویسنده گفت: روزنامه‌نگاری برای یک نویسنده مثل مشق و تمرین است، اما بعضی‌ها در مرحله تمرین می‌مانند و نمی‌توانند رشد کنند.

امین فقیری -نویسنده- با بیان اینکه من نوشتن را با کار در روزنامه شروع نکردم و تنها در 10 سال اخیر است که در روزنامه های شیراز کار می کنم، اظهار داشت: کار در روزنامه روزنامه چون مخاطب عام دارد و باید به گونه‌ای نوشت که عموم مردم بفهمند، باعث می‌شود نثر نویسنده ساده شود و سبک ساده‌نویسی روزنامه‌نگاری کمک زیادی به نویسندگان کرده است تا بتوانند خیلی راحت‌تر با مخاطبانشان ارتباط برقرار کنند.وی افزود: اگر نویسنده واقعا نویسنده باشد می‌تواند قالب زبان روزنامه را از قالب زبان یک داستان جدا کند. هرکدام از این مقوله‌ها، واژه‌ها و سبک نوشتاری خاص خودشان را دارد که نویسنده باید آنها را از هم تفکیک کنند.

فقیری ادامه داد: یکی از ویژگی‌های روزنامه‌نگاری برای یک نویسنده این است که دید همه جانبه به او می‌دهد. جان اشتاین بک و گابریل گارسیا مارکز و دیگر نویسندگانی که روزنامه‌نگار بوده‌اند دید همه جانبه‌ای دارند که در داستان‌هایشان مورد استفاده قرار گرفته است. آنها از آنجا که به نوشتن مسلط هستند هیچگاه نگذاشتند که روزنامه نگاری به آنها آسیب بزند.

این نویسنده گفت: نویسندگان کار روزنامه‌نگاری را بیشتر به خطر درآمد ماهانه انتخاب کرده‌اند. اگر این انتخاب آگاهانه باشد اشکال ندارد. آگاهانه به این معنا که تفاوت جهان داستان و جهان روزنامه‌نگاری را کاملا درک کرده باشند و میان آن‌ها تفکیک قائل شوند.

وی در پایان گفت: جهان روزنامه‌نگاری با جهان نوشتن کاملا متفاوت است و اگر کسی این دو را از هم تفکیک نکند، هیچ‌گاه از راه روزنامه‌نگاری، نویسنده نمی‌شود

توهم روزنامه‌نگاری امروز ایران کمکی به ادبیات نمی‌کند

یک روزنامه‌نگار و نویسنده گفت: متأسفانه روزنامه‌نگاری در ایران تا حدودی آمیخته به نوعی توهم و خودبزرگ‌بینی است که ناشی از عدم شناخت کافی روزنامه‌نگاران ایرانی از مقوله روزنامه‌نگاری است و این توهم هیچ‌گاه نمی‌تواند به ارتقای ادبیات ایران کمک کند.

رسول آبادیان -روزنامه‌نگار و داستان‌نویس- گفت: یکی از دشمنان اصلی ادبیات روزنامه‌نگاری است. کسانی که با روزنامه‌نگاری شروع کردند و به ادبیات روی آوردند، بیشتر کنجکاوی روزنامه‌نگاری را مدنظر قرار دادند. وگرنه کسانی مثل ارنست همینگوی یا گونتر گراس تعدادشان از انگلشتان دست هم فراتر نمی‌رود.

وی افزود: اگر روزنامه‌نگاری سر از ادبیات درآورد و نویسنده مطرحی هم شد، به این دلیل است که قلم خودش را دریافته و عنصر کلمه برایش جدی بوده است. به همین دلیل است که از روزنامه‌نگاری کاملاً فاصله گرفته است.آبادیان ادامه داد: آن چیزی که امروز در مطبوعات ما جاری است برای ادبیات یک سم است. زیرا این نگاه روزمره باعث می‌شود اهمیت کلمه در نزد نویسنده از بین برود و به یک چیز مبتذل و روزمره تبدیل شود و ذات ادبیات این ابتذال را نمی‌پسندد.وی اضافه کرد: از دل روزنامه‌نگاری نویسنده بیرون نمی‌آید و شأن و شخصیت ادبیات داستانی خیلی بالاتر از روزنامه‌نگاری است. هر نویسنده‌‌ای می‌تواند از یک چیزی الهام بگیرد و روزنامه‌نگاری فقط در این مرحله است که می‌تواند به ادبیات تأثیر بگذارد. یعنی در بخش الهام بخشی به نویسنده کمک کند و الا روزنامه‌نگاری بر ذات ادبیات هیچ تأثیری ندارد.

آبادیان در پایان اظهار داشت: اکنون در ایران حوزه ادبیات به یک سمت در پیش است و حوزه روزنامه‌نگاری به یک سمت دیگر. نگاهی که این دو درباره هم دارند اصلاً واقع‌بینانه نیست و ارتباطی به یکدیگر ندارند به همین دلیل روزنامه‌نگاری امروز ایران اصلاً‌ نمی‌تواند بر ادبیات فارسی تأثیر بگذارد.

ادامه دارد...

روزنامه‌نگاری و داستان‌نویسی (1)

  

نام نوروز در انگلیسی

در سال های اخیر که نوروز کاربُردی جهان شمول تر و فراگیرتر از پیش یافته و کم کم به گونه ی یک کلیدواژه ی ایرانی از سوی مردم دیگر کشورها شناخته شده و وارد ِ فرهنگ ِ زبان های بزرگ جهانی و نیز زبانزد ِ بسیاری از مردم جهان و کارگزاران نهادهای اجتماعی و سیاسی و فرهنگی گردیده است، ضرورت نگاشتن درست آن در رسانه های چاپی و الکترونیک در متن های جُز فارسی و حتی گاه متن های فارسی که از سر ِ ناگزیری به خط لاتین نوشته می شوند، پیش آمده است.
امّا همگان در نگارش این واژه، شیوه و املایی یکسان به کار نمی برند و درنتیجه، این امر، آشفتگی بسیاری در کار ِ شناساندن جشن بزرگ ملی ما به دیگران، پدیدآورده است.
نوروز بزرگ ترین جشن ما ایرانیان است که به سابقه ی تاریخی آن می بالیم و با سربلندی آن را جشن می گیریم. در خارج از ایران، غالبا ناگزیریم نوروز را با الفبای لاتین بنویسیم و هر کس به دلخواه و سلیقه خود آن را به گونه ای می نویسد.
از حدود دو سال قبل که اینجانب متعهد به تالیف کتاب جامعی زیر عنوان"نوروز" به زبان انگلیسی شدم، در مسیر بررسی منابع غیر فارسی، به گوناگونی و تشتت آراء در نگارش نام نوروز با الفبای لاتین پی بردم. بخش نخست کلمه نوروز را به سه شکل Naw ، No یا Now و در تاجیکستان به شکل Nav و بخش دوم آن را به سه شکل Rouz ، Rooz یا Ruz نوشته اند.
این تنوّع در نگارش، هنگامی بسیار چشمگیر می شود که گروهی دو بخش را سرهم به صورت یک کلمه و عدّه ای جدا از هم به صورت دو کلمه می نویسند و برخی هم میان دو بخش آن خط تیره می گذارند. تنها در اینترنت تاکنون هفده صورت نگارش برای نوروز با الفبای لاتین دیده شده است.

نوروز بزرگ ترین جشن ما ایرانیان است که به سابقه ی تاریخی آن می بالیم و با سربلندی آن را جشن می گیریم. در خارج از ایران، غالبا ناگزیریم نوروز را با الفبای لاتین بنویسیم و هر کس به دلخواه و سلیقه خود آن را به گونه ای می نویسد.
این ناهمگونی در نوشتن نام نوروز شاید برای خود ما کم اهمیت باشد و یا در نظر برخی اصلا موضوع قابل اعتنایی نباشد؛ ولی به چشم غیر ایرانی ها بسیار عجیب می نماید، تا آن جا که برای بسیاری از خارجی ها سه گمان پیش آمده که: یا سال نو ایرانی نام و نشان درستی ندارد یا اصل و ریشه و معنی آن برای ایرانیان درست روشن نیست و یا گروه های گوناگون ایرانی سال نو متفاوتی را جشن می گیرند.
از آن جا که دایرةالمعارف ایرانیکا که بیش از دو دهه پیش با همت والای دانشمند گران قدر استاد دکتر احسان یارشاطر بنیاد گذارده شد و مجلّدات آن تاکنون زیر نظر ایشان تدوین و توسط دانشگاه کلمبیا منتشر گردیده و هم اکنون بی تردید بزرگ ترین و معتبرترین مرجع ایران شناسی در زبان انگلیسی است، این نگارنده، در مقام پرسش از دکتر یارشاطر برآمد که نوروز را با الفبای لاتین چه گونه باید نوشت. ایشان در پاسخ گفتند که:
« نوروز یک کلمه است و نگارش آن نه فقط برای انگلیسی زبانان بلکه برای دیگر ملیّت ها در کشورهای اروپایی نیز، با رعایت قواعد آواشناسی (Phonetics) و پس از «تأمّلات و ملاحظات بسیار» به صورت Nowruz توصیه گردیده است.»
هیأت اجرایی ِ یونسکو (بخش علمی، آموزشی و فرهنگی سازمان ملل متحد) در یکصد و پنجاه و پنجمین نشست خود در سال 1998 از دبیر کل یونسکو درخواست نمود تا برای اجرای یک برنامه بدیع فرهنگی بودجه ای اختصاص یابد. نام  این برنامه – آن گونه که در ایران از آن نام برده می شود –"شاهکارهای شفاهی و غیر ملموس میراث بشری"(Masterpieces of the Oral and Intangible Heritage of Humanity) است و هدف آن حفظ و احیای زبان، ادبیات شفاهی، موسیقی، رقص، بازی، اسطوره شناسی، آداب و آیین ها، صنایع دستی و هنرهای سنتی کشورها است.
بر پایه ی مقررّات یونسکو، هر کشور می تواند هر دو سال یک بار پرونده ای از یک شاهکار مستقل را به همراه پرونده ی یک شاهکار مشترک منطقه ای به یونسکو ارایه دهد. هر کشور برای ثبت شاهکار مستقل خود و یا به نمایندگی از طرف کشورهای حوزه برای شاهکار مشترک، باید گزارش جامعی نزدیک به 50 برگ به زبان انگلیسی یا فرانسه و دو فیلم یکی به مدت دو ساعت و دیگری ده دقیقه در باره ی آن شاهکار تهیّه و در موعد مقرر به یونسکو ارایه دهد تا برای تصمیم گیری در نشست عمومی مطرح شود.
یونسکو دو نشست در سال های 2001 و 2003 میلادی داشته و دو بیانیّه زیر عنوان "بیانیه ی شاهکارهای شفاهی و غیر ملموس میراث بشری" (Proclamation of Masterpieces of the Oral and Intangible Heritage of Humanity)
تهیه نموده است و اگر چه تا کنون نزدیک به 50 اثر کشورهایی چون ایتالیا، ویتنام، ازبکستان، تاجیکستان و عراق در فهرست شاهکارهای شفاهی و غیر ملموس میراث بشری ی یونسکو به ثبت رسیده است، ولی شاهکاری برای ایران به ثبت نرسیده است.
آیین باستانی ی نوروز در حوزه ی تمدّن ایرانی قرار دارد و با آن که زمان و کلیّات مراسم نوروز در میان ده کشور منطقه مشترک است با این حال جزییات آن در میان این کشورها متفاوت است. ایران به عنوان نماینده ی کشورهای حوزه ی نوروز و هماهنگ کننده مأموریّت یافت تا مدارک لازم را تهیه و پرونده ی نوروز را برای رسیدگی در نشست سال 2005 تسلیم نماید. این رسالت بر عهده سازمان میراث فرهنگی کشور قرار گرفت تا پرونده نوروز را به عنوان پرونده ای مشترک از سوی کشورهای حوزه ی ِ تمدّن ایرانی (احتمالا همراه با پرونده ی مستقلی از شاهکار دیگری در زمینه ی هنرها و آیین های سنّتی ایران) برای ثبت به یونسکو ارایه دهد.
این جانب در فرصت دیدار از ایران در ماه آگوست سال 2004 که درصدد یافتن اطلاعات بیش تری در مورد نوروز بودم، با دو تن از مؤلفان یا پژوهشگرانی که کتاب یا نشریّه ی آنان را در دست داشتم تماس گرفتم. یکی از این کتاب ها از انتشارات سازمان میراث فرهنگی کشور بود و توانستم با مؤلف مورد نظر تلفنی گفت و گو کنم. ایشان پیشنهاد کردند که من در نشست روز (11 آگوست 2004) که به منظور هماهنگ کردن کوشش های "کشور های برگزارکننده ی نوروز" در به ثبت رساندن نوروز در فهرست "شاهکارهای شفاهی و غیرملموس میراث بشری" در دفتر یونسکو در تهران تشکیل می شد، شرکت کنم. من نیز چنین کردم.
در آن جلسه نمایندگان شش کشور آذربایجان، افغانستان، پاکستان، قزاقستان، قرقیزستان و هندوستان قطعنامه ی این گردهمایی را مبنی بر انتخاب ایران به عنوان کشور هماهنگ کننده امضاء نمودند؛ دو کشور ازبکستان و ترکیّه امضای آن را به بعد موکول کردند. کشور تاجیکستان در این گردهمایی شرکت نداشت؛ ولی آمادگی خود را برای امضاء اعلام نموده بود. در این همایش کلمه ی نوروز به چند شکل بر روی اوراق و پوسترها نوشته شده بود و این جانب توضیح لازم را دادم و توصیه ی دکتر یارشاطر را به آگاهی حاضران رساندم. از آن پس یونسکو و سازمان میراث فرهنگی کشور، شکل  پیشنهادی ِNowruz را در همه جا به کار برده اند.
بسیاری از نهادهای عمده ی آموزشی و فرهنگی چه در داخل کشور مانند دفتر پژوهش های فرهنگی و چه در خارج از ایران، نوشتن کلمه ی نوروز را به شکل Nowruz برگزیده اند. از آن جمله اند بنیاد میراث ایران وابسته به دانشگاه آکسفورد در انگلستان. پزوهشگر نامور ایرانی، زنده یاد دکتر محمّد مقدّم در رساله دکترای خود با عنوان "ریشه های هند و اروپایی جشن های سال نو ایرانی" که در سال 1938 میلادی (پیش از جنگ جهانی دوم) به دانشگاه Princeton آمریکا ارایه نموده است نیز، نوروز را به صورت Nowruz نوشته است.

بخش ادبیات تبیان
منبع: زبان و ادبیات فارسی- دکتر کاظم ابهری/ استاد دانشگاه استرالیای جنوبی
 



  

دانشمندان اسکاتلندی به این نتیجه رسیده اند که باکتری هایی که منجر به نورافشانی در برخی جانوران و گیاهان می شوند، می توانند در پیدا کردن مین های کشف شده مفید باشند
کد خبر : 02081 تاریخ انتشار : ۰۱ آذر ۱۳۸۸

به گزارش کنجکاو این باکتری ها هنگامی که در مجاورت مواد منفجره قرار می گیرند به مایعی بی رنگ تبدیل می شوند و بدین ترتیب نقطه ای که مین مدفون شده است را متمایز جلوه می دهند.

 

پژوهشگران دانشگاه ادینبورگ می گویند به منظور شناسایی میدان های مین کشف نشده، می توان با افشاندن مایع حاوی این باکتری ها مناطق خطرناک را از آسمان و با مشاهده نتایج محیطی آنها شناسایی کرد.

 

این باکتری ها ظرف چند ساعت با ایجاد تغییر رنگ در سطح زمین میدان های مین را متمایز می کنند.هر سال نزدیک به 20 هزار نفر در جهان به خاطر انفجار مین های کشف نشده کشته یا مجروح می شوند.

 




  

بالاخره یک هنرمند قبل از این که یک هنرمند باشد، یک انسان؛ انسان که نمی تواند مسئول نباشد. اولین مسئولیت انسان در مقابل انسان هاست. اگر چه انسان در مقابل طبیعت و زمین و آسمان هم تعهد دارد، اما مسئولیت بزرگ او در قبال انسان هاست. در عین حال هنرمند به خاطر ویژگی بسیاری ممتازش، تعهد جداگانه ای غیر از آن بیانی که قبلاً گفتم، دارد.
هنرمند، هم در باب فرم و قالب هنر خودش و هم در قالب مضمون تعهد دارد. کسی که قریحه هنری دارد، نباید به سطح پایین اکتفا کند؛ این یک تعهد است. هنرمند تنبل و بی تلاش، هنرمندی که برای تعالی کار هنری خودش و ایجاد خلاقیت تلاش نمی کند، در حقیقت به مسئولیت هنری خودش در قبال قالب عمل نکرده است.
هنرمند باید دائم تلاش کند. البته ممکن است انسان یک وقت به جایی برسد که بیش از آن نمی تواند تلاش کند بحثی نیست اما تا آن جایی که می تواند، باید برای اعتلای قالب هنری تلاش کند این تعهد در قبال قالب، بدون یک احساس شور و عشق و مسئولیت – البته این شور و عشق هم مسئولیت است؛ آن هم یک دست قوی است که انسان را وادر به کاری می کند و نمی گذارد که احساس تنبلی و تن آساییف او را از کار باز بدارد – به دست نمی آید.
علاوه بر اینف تعهد در قبال مضمون است. ما چه می خواهیم ارائه بدهیم؟ اگر انسان محترم و عزیز استف دل و ذهن و فکر او هم عزیز و محترم است. نمی شود هر چیزی را به مخاطب داد، فقط به صرف این که او نشسته  ودارد به حرف های ما گوش می دهد، باید ببینیم به او چه خواهیم بدهیم.
البته بحث این که ما وارد کدام دسته بندی سیاسی بشویم یا نشویم این حرف هایی که بعضی از دوستان می زنند مسائلی است که شما باید از این ها عبور کرده باشید؛ این ها محل کلام نیست؛ محل کلام؛ اخلاق و فضیلت است. من مطلبی را به گمانم از قول رو من رولان خواندم که گفته بود در یک کار هنری، یک درصد هنر، نوده و نه درصد اخلاق یا احتیاطاً این طوری بگوییم: ده درصد هنر، نود درصد اخلاق به نظرم رسید که این حرف، حرف دقیقی نیست. اگر از من سؤال کنند، من می گویم صدردصد هنر و صددرصد اخلاق؛ این ها با هم منافات ندارند.
باید صددرصد کار را با خلاقیت هنری ارائه داد و صددرصد آن را مضمون عالی و تعالی بخش و پیش برنده و فضیلت ساز پر کرد و انباشت. آن چیزی که دغدغه برخی آدم های دلسوز در زمینه مسائل هنری است، این است که ما به بهانه آزادی تخیل یا آزادی هنری، فضیلت سوزی و هتک اخلاق نکنیم؛ این بسیار مهم است. بنابراین هنر متعهد یک واژه درست است.
هنرمند باید خود را به حقیقتی متعهد بداند. آن حقیقت چیست؟ این که هنرمند در چه سطحی از اندیشه قرار دارد تا بتواند همه و یا بخشی از آن حقیقت را ببیند و بشناسد، بحث دیگری است. البته هر چه اندیشه  وفکر و درک عقلانی بالاتر باشد، می تواند به آن درک ظریف هنری کیفیت بیشتری بدهد.
حافظ شیرازی صرفاً یک هنرمند نیست؛ بلکه معارف بلندی نیز در کلمات او وجود دارد؛ این معارف هم فقط با هنرمند بودن به دست نمی آید؛ بلکه یک پشتوانه فلسفی و فکری لازم دارد. باید متکا یا نقطه عزیمت و خاستگاهی از اندیشه والا، این درک هنری و سپس تبیین هنری را پشتیبانی کند. البته همه در یک سطح نیستند؛ توقع هم نیست که این چنین باشند. این در مورد همه رشته های هنری صادق است. شما از معماری بگیرید تا نقاشی و طراحی و مجسمه سازی و تا کارهای سینما و تئاتر و شعر و موسیقی و بقیه رشته های هنری، همین معنا در آن ها وجود دارد.
یک وقت شما معماری را می بینید که اندیشه ای دارد؛ یک وقت یک معمار از لحاظ اندیشه، لخت و بی هویت است و متکی به فکری نیست؛ این ها اگر بخواهند بنایی را ایجاد کنند، دو گونه طراحی می کنند. اگر ساخت یک شهر را به دست دو نفر آدم این طوری بدهند، یک نیمه آن با نیمه دیگر به کلی متفاوت خواهد بود. به هر حال این تعهد، لازم است.
هنر ملتزم و متعهد، یک حقیقت است؛ ما باید به آن اقرار کنیم؛ نمی توان رها و یله و بی هوا و با انگیزه های روز به روز و احیاناً پایین و پست یا ناسالم، به دنبال هنر رفت و سرافراز بودغ چون آن ابتهاجی که در – هنرمند وجود دارد- هنرمند بهجت ویژه ای دارد که با شادی های معمولی فرق دارد و در غیر هنرمند اصلا دیده نمی شود – در صورتی حقیقتاً به وجود خواهد آمد که بداند دنبال چه چیزی دارد می رود و چه کار می خواهد بکند، تا با هنرمندی خودش احساس رضایت و بهجت کند که دارای آن کار را انجام می دهد، در این صورت باید اخلاق انسانی، فضیلت ها ومعارف والای دینی و الهی مورد توجه باشند.(4)
 
4- بیانات رهبر معظم انقلاب در جمع اصحاب فرهنگ و هنر و اندیشه کشور. 1/5/1380.
 
 
تنظیم برای تبیان : مسعود عجمی

تعهد هنر مند به فرم و محتوا

  

معاون محیط طبیعی اداره کل محیط زیست استان لرستان در این رابطه  اظهار داشت: این گونه با مشخصات یاد شده به "لاک پشت فراتی" شهرت دارد و از گونه های در معرض انقراض محسوب می شود.
نبی الله قائد رحمتی با تاکید بر اینکه این گونه تنها لاک پشت لاک نرم ایران است، یادآور شد: این لاک پشت در حال حاضر در فهرست سرخ اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت و منابع طبیعی در رده در معرض خطر انقراض قرار دارد
 

 

این لاک پشت در رودخانه های دجله و فرات و انشعابات آن در کشورهای ترکیه، سوریه و عراق یافت می شود